رفتار کودکان با رسیدن به سن 9 سالگی یا بیشتر شروع به تغییر می کند.راننده باید بداند که بینایی (یا بینایی) کودک کامل نیست.
چند چیز را در آن واحد نمی بیند و توجهی نمی کند، به ماشین نگاه می کند و بعد دوان دوان از جاده عبور می کند و فکر می کند که ماشین بلافاصله در حال توقف است.کودکان نیز به طور طبیعی تکانشی هستند و به سرعت و بدون هیچ هشدار قبلی نظر خود را تغییر می دهند
 شما نمی توانید پیش بینی کنید که آنها به طور ناگهانی چه خواهند کرد.

در این مواقع باید توجه بیشتری داشته باشید

• در مدارس کودکان
• مهدکودک ها
• مناطق بازی و سرگرمی
• مجتمع های مسکونی
• ماشین های پارک شده
• بچه های کنار جاده
• اتوبوس یا ماشین حمل و نقل کودکان
• خیابان های مرکزی/عابر پیاده

سه نوع وسیله نقلیه برای حمل و نقل کودکان وجود دارد:

• ماشین شخصی
• ماشین کوچولو
• اتوبوس بزرگ

در خودرویی که برای حمل و نقل کودکان در نظر گرفته شده است، تمامی صندلی ها باید مجهز به کمربند باشند.
 مینی بوس را می توان به عنوان خودرو شخصی، اتوبوس یا کامیون ثبت نام کرد، به این معنی که وقتی مینی بوس به عنوان وسیله نقلیه شخصی ثبت می شود، همه صندلی ها باید به کمربند مجهز باشند.
 در مورد اتوبوس بزرگ، هیچ شرطی در مورد کمربند وجود ندارد.

اتوبوس برای حمل و نقل کودکان:

علامت قرار داده شده است ماشینی که بچه‌ها را جابجا می‌کند چراغ قوه‌هایی دارد که قبل از توقف ماشین روشن و خاموش می‌شوند تا به بقیه ترافیک هشدار دهند.

راننده باید 100 متر قبل و بعد از پارکینگ چراغ های هشدار را روشن کند.  چراغ‌های هشدار نیز باید هنگام پیاده‌کردن یا سوار شدن کودکان روشن شوند تا سایر ترافیک‌ها را از حضور کودکان در جاده یا منطقه آگاه کنند.  شما حق دارید با سرعت کم سبقت بگیرید و در صورت پریدن یا عبور کودک از جاده بسیار مراقب باشید.

وقتی علامت را می بینید

باید توجه بیشتری به حضور کودکان در منطقه داشته باشید.

مناطقی که کودکان در آن حضور دارند:

• سرعت باید کم باشه
• در صورت لزوم آماده ترمز کردن است
• کمی فضای کناری بگذارید و آماده ترمز شوید
• سرعت را افزایش ندهید
• با دقت نگاه کنید و هوشیار باشید